Moederdag #2 >< Lief verwend

Verjaardagsweekend

[Wijvenweek] Onbegrijpelijk

Wat mannen niet begrijpen, vraagt de Wijvenweek zich vandaag af.
Wat Mijn Liefste niet begrijpt, bijvoorbeeld, is dat ik naar het afscheid van Hugo Claus wil kijken, terwijl ik bij voorbaat al weet dat ik daar verdrietig van word.

[Wijvenweek] Gewoon, leuk

Een tijdje geleden ging Mijn Liefste met Groot Ventje naar een muziekvoorstelling.
Ik had stiekem een beetje de pest in, want ik verwachtte er veel van. Maar er was, what's new, veel werk, dus ik zat achter mijn laptop terwijl zij de stad in gingen.
Na de voorstelling vroeg ik hoe het was geweest.
'Knap gedaan,' zei mijn man. Ik kreeg nog een kleine opsomming van de vele muziekstijlen en de gebruikte instrumenten.

'Knap gedaan': ik ben er na al die jaren nog niet achter of die ongelooflijke spraakzaamheid een typisch mannelijke afwijking is dan wel een specifieke eigenschap van mijn exemplaar.

Toen hij uit de auto recht in mijn armen stormde, vroeg ik ook aan Groot Ventje hoe het was geweest.
'Gewoon, leuk', luidde het antwoord. En hij vond de drums en de schuiftrompet het leukst.

'Gewoon, leuk': is Groot Ventje genetisch belast? Of gewoon een échte man?

[Wijvenweek] In slaap gelezen

Moe was ik gisteravond, doodmoe. En toch kon ik niet slapen.
Meteen na een lange, hectische werkdag recht naar bed is nooit een goed idee, dat weet ik wel.
Maar ik was moe, te moe voor wat dan ook, en ik wilde slapen.
En het lukte niet.
Ik herinner me nog hoe Mijn Liefste het leeslampje zocht, een boek nam, dicht tegen me aan kroop en begon voor te lezen. Meer herinner ik me niet.
Ik herinner me ook niet dat de wekker vroeger dan normaal afliep. Ik herinner me dat ik op het gewone uur wakker werd door een vrolijk en verrassend wakker 'Goeiemorgen!' en dat Mijn Liefste me op dat moment al een stukje werk uit handen had genomen.
Ik herinner me een warm gevoel vanbinnen.

Kleinoodjes

'For every traveller who has any taste of his own, the only useful guidebook will be the one which he himself has written.'

(Aldous Huxley)

Ik heb iets met boekjes, schriftjes, notitieboekjes, agenda's. Niet de gewone, dertien-in-een-dozijn, uit de supermarkt of de winkel om de hoek. Nee, de mooie. De notitieboekjes waarvan alleen al het omslag me in vervoering brengt, de schriftjes waarvan het papier haast te mooi is om te beschrijven, de hebbedingetjes die zo lekker in de hand liggen. De Smythsons, de Moleskines, de Spaldings, de talloze merk- en naamloze kleinoodjes uit winkeltjes in Bologna, Firenze, Parijs.
Vorige week leverde een koerier een doosje met daarin twee identieke pakjes. Cadeautje van Mijn Liefste. Twee zwarte Moleskine-boekjes, maar geen gewone, lege, nee, twee City Notebooks. Een City Notebook Amsterdam en een City Notebook Parijs. Met zwartleren kaftje, zwart elastiekje, plattegrondjes, stickertjes, uitscheurbare briefjes, veel crèmekleurige blaadjes om vol te schrijven, en maar liefst drie leeslintjes, een zwart, een donkergrijs en een lichtgrijs. Om opnieuw en opnieuw mee te nemen, ideale carnets de voyage.
Kleine koestercadeautjes. Koestercadeautjes vol belofte ook. Parijs of Amsterdam, wat wordt het?

Chocolade

Op de luchthaven stootte ik op dit mooie tasje van CaféTasse: de Travel Box.
Het riep herinneringen op aan lang vervlogen tijden.
Ik kon er niet aan weerstaan.
Een week later is de Travel Box flink opgeschoten.
Mijn Liefste is niet echt onder de indruk, maar lijkt toch een voorkeur te hebben voor het zwartste zwart.


Zelf weifel ik. Lait Nougat? Of Lait Café?

Groot Ventje is minder kieskeurig. Extra Noir, Blanc Café, Noir Orange, alles lust hij, zelfs Noir Earl Grey.
Chocolade is chocolade is lekker.

Lief

Terwijl ik blog, brengt Mijn Liefste me onverwacht een kop chocolademelk.
Warm, lekker, smeuïg, met een bodempje van echte chocola: áf.
Warm krijg ik het.