[Wijvenweek] Biologische klok

Een kinderwens: ik had ze niet. Echt niet, zelfs geen greintje ervan. Het fenomeen was me volslagen vreemd.
Ik zag hoe ze binnendrong in de geesten en de lijven en de levens van vriendinnen, ik zag met stijgende verbazing hoe ze zich meester maakte van hun doen en denken, ik stond erbij en ik keek ernaar, maar voor mij hoefde het niet. Ik genoot van kinderen van familie en vrienden als ze in de buurt waren, ik genoot van mijn eigen leventje als ze weer uit de buurt waren. Een perfecte combinatie.
'Toen draaide de wind, er verschoot een ster, de maan was rond'*, ik sloot even de ogen en toen ik ze weer opendeed, was ze daar: een Kanjer van een Kinderwens. Ik werd week bij het zien van babykleertjes, werd overspoeld door een warme gloed bij het zien van een mama die haar kind tegen zich aandrukte, ja, ik voelde zelfs een steek van jaloezie bij het zoveelste kraambezoek. Ik, de notoire kinderwensloze, ik Wilde Een Kind. En ik had geluk: ik kreeg er twee.

* Imme Dros, Van een vrouw die een huisje bouwde in haar buik.

Weerzien

Twintig jaar zowat moet ertussen liggen. Toen stond ons tafeltje in Baarle-Hertog/Baarle-Nassau, nu in Mechelen. Toen had ik een stukgelezen exemplaar van Je moet dansen op mijn graf mee en hopen bewondering, de haast blinde adoratie van een tiener, nu een notitieschrift, een bandrecordertje en een lijstje prangende vragen. Én hopen bewondering, zij het van het minder blinde type. Toen was er de aangename schok van de herkenning, nu de warmte van het weerzien. Toen praatte en praatte ik, alsof alles op die middag moest worden gezegd, opgewonden als een kind in een snoepwinkel, nu stop ik na een lang interview het bandje en praten we over leven en liefde en werk, over jong zijn en oud worden, over ouder worden en jong blijven, over beslissende keuzes en gekoesterde herinneringen. Veel is er veranderd, veel ook niet. 'I was at the Antwerp book fair,' zei hij, 'and someone came to me and asked me if I remembered the North South meetings in Baarle, he was the man who organised them, he said. I said, of course I do, that's where I met Karin for the first time.' Even ben ik sprakeloos, dan heffen we het glas. Op de vriendschap, hoe kan het anders.

Dertien september

Elf september, de datum staat in ieders geheugen gegrift.
Nog dieper staat in het mijne dertien september gekerfd.
Geen donderdag, zoals dit jaar, maar een vrijdag de dertiende, hoe kon het anders.
Zoveel jaren zijn eroverheen gegaan, maar de onwezenlijke sfeer kan ik nog steeds voelen.
Mijn vader die me aan school opwachtte, de geladen stilte in de auto, de hele familie verzameld rond het ziekbed, de gefluisterde, slechts half uitgesproken woorden, de ernst en de troost in de stem en de ogen van de dokter, het wachten op datgene wat we niet wilden dat zou komen.
Mijn liefste grootvader, mijn warme bompa, mijn eerste afscheid voor altijd.

Amsterdam

Ik was niet alleen aan zee vorige week, ik was ook even in Amsterdam.
Snel een dagje heen en weer voor een interview met John Green (boeiend), en een lunch met een dierbare vriend (fijn).
Toen de trein het Centraal Station binnenreed, overviel me een gevoel van jaren geleden. Laat ik het maar het Brideshead-gevoel noemen. Amsterdam - a name so familiar to me, a conjuror’s name of such ancient power. Herinneringen overspoelden me - a multitude of sweet and natural and long forgotten sounds. Míjn Amsterdam is het Amsterdam van de grachten, van de winkeltjes in de negen straatjes, van Atheneum en toen nog W.H. Smiths, van de rommelmarkt op de Noordermarkt en de bloemenstalletjes op het Singel, van een tuin op de Keizersgracht, mét poezen, en een eethuisje in de Jordaan, van een rez-de-chaussee op de Prinsengracht en een muziekwinkel vol oude elpees, van de Vermeers in het Rijksmuseum en de hand op de buik van het Joodse bruidje, van een openlucht-Fellini in het Vondelpark en een bijna-monnikachtige Rembrandt. Het Amsterdam ook van een grachtenhuis drie hoog, van blauwe balken en houten vloeren, van een dakterras vol bloemen en zomeravonden met het raam wijd open op de gracht, van witte wijn en aardbeien, van een blauwe klok hoog aan de muur. En ook het Amsterdam van Prego - geen beter kader denkbaar voor dat prille, tweede etentje met Mijn Liefste -, van een winters-warm bezoek, toen de stad ondergesneeuwd was, we warmte zochten bij elkaar en de wegen op de terugweg spekglad waren, het Amsterdam van een veel te kort weekendje weg, en dan nog dat bijzondere speelgoedwinkeltje lopen zoeken, voor een Ziek Achtergebleven Ventje. Amsterdam...

Dáárom

Boeken genoeg over mama's, maar hét boek waaraan ik, op deze moederdag, moet denken, is geen mamaboek, maar het wondermooie Waarom jij er bent van Wolf Erlbruch. In het Franse origineel luidt de titel La Grande Question, en daarover gaat dit prentenboek: waarom ben je er? Die vraag stelt ook het vijfjarige jongetje uit dit boek zich, en hij krijgt ook een hoop antwoorden. Je bent er om je verjaardag te vieren (de broer), om de wolken te kussen (de piloot), om je te laten verwennen (de grootmoeder), om het hoogste lied te zingen (de vogel), om op een dag tot drie te kunnen tellen (de drie), om te gehoorzamen (de soldaat), om er te zijn (de steen), om geduld te oefenen (de tuinman), om van jezelf te houden (het zusje) enzovoort.
Het idee achter dit boek is eenvoudig: op elke pagina geeft iemand of iets een antwoord op de prangende vraag naar de zin van het bestaan. Soms nuchter, soms diepzinnig, vaak verrassend. Een filosofisch boek vol doordenkertjes en uitdagende gedachten, met prachtige prenten van Wolf Erlbruch.
En waarom ik er vandaag aan moest denken? Helemaal op het einde geeft de mama van het jongetje haar antwoord op de Grote Vraag: 'Je bent er omdat ik van je hou.' En zo is het.

Gzcht: hs

De zoektocht naar een huis is in deze dure woontijden niet makkelijk.
De afgelopen week was er een met veel frustratie, ontmoediging, gezucht, urenlange gesprekken, afwegingen, berekeningen, wanhoop haast.
We zoeken verder.

Lief

Terwijl ik blog, brengt Mijn Liefste me onverwacht een kop chocolademelk.
Warm, lekker, smeuïg, met een bodempje van echte chocola: áf.
Warm krijg ik het.