Kerstboom, anders

Bron: http://ijm.ijmstudio.nl/

Prikkelend en prachtig

In Mechelen werd vrijdagavond de tentoonstelling Pinokkio geopend, een project van De dagen, geïnspireerd door het prachtige boek van Sara Fanelli. Een tentoonstelling op basis van het werk van Fanelli: de lat lag meteen hoog voor deze nieuwe vzw.
Voor het lint werd doorgeknipt door het schattigste jongetje in de zaal, interviewde Majo de Saedeleer Sara Fanelli - innemend en begeesterend - en kregen we een voorproefje van het concert dat bij het Pinokkioproject hoort, prachtige, prikkelende liedjes, waarvan er nu al eentje in mijn hoofd blijft hangen. Ik kijk uit naar het concert.
Prikkelend is ook de tentoonstelling. Kleinschalig, maar wondermooi. De circustent betovert door haar warme kleurengloed, het atelier van Gepetto is tegelijk een uitnodigende knutselplek voor de bezoekers, de kijkkastjes bieden een intrigerende inkijk in de wonderlijke wereld van Fanelli. De receptie lonkte, maar met het glas in de hand bleef ik terugkeren naar de tentoonstelling. Ik kan niet wachten tot we ze opniew bezoeken, mét Klein en Groot Ventje dit keer.

Papa wordt krokodil

Ondertussen zagen we op het Rode Hond-festival ook de voorstelling De reuzenkrokodil en Mijn vader, en is in Antwerpen de Boekenbeurs van start gegaan, met een veel te drukke openingsavond, waar Groot Ventje verrukt was over het échte huis van Jules, maar vooral toch een parcours uitstippelde dat ons van het ene kommetje met chips naar het andere dienblad met hapjes leidde.
Mijn vader, een bewerking van het verhaal van Toon Tellegen door slagwerktrio Triatu, verraste door de kunde van de slagwerkartiesten, maar de wisselwerking met de vertelde verhalen viel me wat tegen.
Dan liever De reuzenkrokodil van MaxTak, naar het prentenboekvan Roald Dahl. Wat een feest! Vader, moe na een dag hard werken, wil zijn tienkoppige kroost het liefst zo snel mogelijk onder de wol om eindelijk bij een lekker kopje thee zijn krant te kunnen lezen. Maar dat is buiten de kinderen gerekend. Zij zijn nog lang niet van plan te gaan slapen. Hij vertelt ze dan maar het verhaal van de reuzenkrokodil, die uit de rivier komt en naar de stad trekt om een lekker mals jongetje op te peuzelen. Op zijn weg ontmoet hij verschillende dieren die hij vertelt van zijn slimme plannetjes waarmee hij kinderen zal verschalken. Stilaan nadert hij de stad.
René Groothof is werkelijk schiterend als goeiige, vermoeide vader én als de gemene krokodil 'vol slimme streken en stiekeme plannetjes' waarin hij vertellend steeds meer verandert. Zijn mimiek is geweldig, de liedjes die hij zingt zijn uitnodigend en worden begeleid door het veelzijdige orkest MaxTak, voor de gelegenheid uitgedost in pyjama en nachthemd. De muzikanten spelen de rollen van de kinderen, maar zetten ook een prachtige muzikale prestatie neer. Een uur lang is het griezelen én lachen geblazen, maar vooral ook genieten van de prachtprestatie van Groothof. Een heerlijke voorstelling!

Koopjeswiskunde

Mijn Liefste en ik zijn geen tv-kijkers. Maar eergisteravond wilde ik Black-Out zien. Omdat het programma nog niet begon, zapte ik maar wat en belandde bij een wonderlijk fragment.
In een programma waarin beauties aan nerds worden gekoppeld, moesten twee blondjes een wiskundeproef doorstaan. De vraag luidde: 'Hoeveel is 60% van 100?'
Een wiskundeproef heet dat.
Zestig procent van honderd.
Ik wou alweer wegzappen bij het verbouwereerde gezicht van de kandidate - '60% van 100? Oei, dat weet ik niet zenne.' - toen een bepaald wonderlijke uitleg volgde. Mijn vinger bleef boven de knop van de afstandsbediening zweven.
'Veertig denk ik. Allee, als iets in de solden 60% is dan is dat altijd dat er veel afgaat, meer dan de helft eraf. Eigenlijk de helft eraf en nog tien euro, denk ik. Zoiets. Allee, ik weet het niet precies, toch veel eraf. Veertig?'

Krakende verhaaltjes en gekke muziekjes

Na een mail van de mama van Vriendje A. schoot ik gisteren in actie: tijd om het kindertheateraanbod in de buurt te bekijken en kaartjes te bestellen voor leuke voorstellingen.
Hoogste tijd, want in Leuven zijn veel voorstellingen al volzet voor het seizoen begint.
Ook dit jaar heb ik me weer laten vangen, zo blijkt.
De eerste voorstelling die mijn aandacht trekt, Krakende verhaaltjes, 'een concertje in het intieme kader van de koorzolder', met verhaaltjes 'vol basgeluidjes, mondmuziekjes en melodietjes', is... volzet. Jammer.
Groot is mijn verbazing als ik aan de klasdeur kom. De eerste klasgenootjes rennen de klas uit, in de armen van mama of papa, wijzend op een vierkant hoesje dat ze mee hebben gekregen, en uitbundig taterend over verhalen die kraken.
'Eerst gingen we met de bus en dan moesten we heel veel trappen doen voor we er waren,' vertelt Groot Ventje me even later, 'en toen begon het toneel.' Hij vertelt honderduit over een kapitein van een in tweeën gekliefde boot, die naar de bodem van de zee zinkt en omringd wordt door visjes, en over een meisje dat haar goudvis uit zijn kom haalt en ermee gaat wandelen. 'Ze noemen dat krakende verhaaltjes omdat er allemaal gekke muziekjes bij zaten.'

Zelluf doen!

Een schot in de roos: het Kinderdoecentrum van Technopolis in Mechelen.
Een middag lang was nog te kort voor Groot Ventje en vriendje A.: zelf bouwvakker spelen en een echte kraan bedienen, een dak leggen, een heuse iglo bouwen, in de bank geld drukken met je eigen foto op en daarmee inkopen doen in de supermarkt, zelf een pizza samenstellen, een autoband vervangen of benzine tanken, in een reuzengebit klimmen om het te poetsen, al fietsend je botjes zien bewegen, je spiegelen in gekke spiegels, een patiënt reanimeren in een ziekenwagen, rondstappen op olifanten-, kikker- of kippenpoten of door de facetogen van een vlieg de wereld bekijken, de middag stond bol van de nieuwe ervaringen, met de pannenkoeken in het museumrestaurant als kers op de taart.
Een prettig uitgedacht museum, nog vele bezoekjes waard.

A boy's day out

Jubelpark, Brussel, Luchtvaarthal, woensdag 8 augustus.

Echte ridders!

Kasteel van Gaasbeek, zaterdag 14 juli, Furiony.

Een vrouwelijke geschiedenis van de kunst

Met dank aan Ted, voor de tip.

Larger than life

Met dank aan Hersenspinsels, een meeslepende en knap gemaakte montage.

La mer #4 >< Earth Explorer

Vakantiegevoel

Wat moet het heerlijk zijn om in deze stoel op een zomerse dag in de schaduw van een boom een mooi boek te lezen!

Veel met weinig

Na het verjaardagsetentje van opa M. trekken Mijn Liefste, Groot Ventje en ik richting Brussel. In het PSK speelt Beer. Het verhaal van een held door Theater Tamtam, naar een tekst van Wim Hofman.
Beer woont in een kist op zolder, samen met de pop Noortje en ander vergeten speelgoed en huisraad. Soms komt er een wasvrouw langs die eigenlijk liever speelt en verhalen bedenkt over Noor en Beer. In een van haar verhalen stuurt de wasvrouw de kleine knuffelbeer helemaal alleen op reis. Noortje is immers geroofd en beer moet haar redden. Beer trotseert de gevaren op Onland en schrikt niet terug voor de zwaar bewaakte burcht van Barreboos. Soms is hij een echte held, tot zijn eigen verbazing…
Het verhaal wordt niet gespeeld door acteurs, maar door voorwerpen die door de enige mens op het podium, Marije van der Sande, tot 'leven' worden gewekt. En dat doet ze op een erg knappe, creatieve en humoristische manier. In haar handen wordt een laken een berg, een bruidsjurk de zee, een hoed een boot, een parapluskelet een spin, en een paraplu, een drietand en een bril volstaan om heer Barreboos op te roepen, de slechtheid zelve. Veel is er niet nodig om in een andere wereld te belanden: wat rommelvoorwerpen op zolder, en een levendige verbeelding. Wat Van der Sande met Beer doet, is helemaal mooi. Met alleen maar haar stem en haar handen maakt ze van hem een levensecht figuurtje, held zonder het zelf te beseffen, zo verrast door zijn kunnen dat hij het doel van zijn tocht, Noortje redden, er soms zelfs bij vergeet.
Een erg mooie voorstelling!

Samen en alleen

'Ineens wist hij weer dat samen wel bij elkaar kon zijn, maar bij elkaar betekende niet dat je één was. Om iedereen zat vel. Om iedereen zaten veren of pels. Dichterbij dan vel op vel kon niemand komen.'

(Bart Moeyaert)

Jaren geleden viel er, bij wijze van nieuwjaarsgroet, een verhaal in mijn bus van Bart Moeyaert. Een eindejaarsvertelling, met in de hoofdrol een gans en zijn broer. Een heerlijk verhaal, dat zin deed krijgen in meer. Meer gans, meer broer. Die kwamen er ook, bij de volgende jaarwisselingen, en later in Standaard Magazine. Nu heeft Luxemburg er een stuk voor kinderen van gemaakt. Mijn Liefste en ik zagen het afgelopen zondag in HETPALEIS.
In de voorstelling wonen de broers niet op een boerderij , maar zijn ze aan de slag in een atelier. De oudste broer is hard en geconcentreerd aan het werk, de jongste probeert voortdurend zijn aandacht te trekken - een bij wijlen erg humoristische en energieke rol die Jo Jochems op het lijf geschreven lijkt. Vermoeiend voor een grote broer die snakt naar ruimte voor zichzelf.
Met zijn verhalen over de gans en zijn broer probeert de jongste broer dichterbij te komen. Tevergeefs - tot hij het antwoord vindt in een van de verhalen zelf. Want als het stil is, kan hij alleen zijn eigen hart horen. En niet dat van zijn broer. Dan ontdekt hij dat zijn grote broer een geheime droom heeft…
Een prachtige, sobere voorstelling over fundamentele eenzaamheid, over samen en alleen, over dichterbij willen komen maar niet kunnen, over opgesloten zitten in je eigen vel, over jezelf (niet) durven zijn. De acteurs (broers!) gebruiken fragmenten uit de erg poëtische teksten van Bart Moeyaert op de sleutelmomenten in het stuk, maar wijken er ook ver genoeg van af om er een eigen invulling aan te geven en zo voor meerwaarde te zorgen. Een beklijvende voorstelling.