Moederdag #2 >< Lief verwend

Moederdag #1 >< Lekker verwend

Winnen en verliezen

Groot Ventje en Klein Ventje houden wedstrijden. Van het hek naar de deur, van de deur naar het hek, en weer terug, en weer en weer. Groot Ventje met zijn snelle kleuterbenen op zijn step, Klein Ventje met zijn peuterbeentjes achter een klein plastic Hema-grasmaaiertje: het is een ongelijke strijd. Groothartig laat Groot Ventje zijn broertje winnen: 'Ja! Jij bent gewonnen, Klein Ventje! Goed van jou! En ik ben tweede! En om te spelen was er nog een derde onzichtbaar mannetje en die heeft dus verloren!'

Keuze

Gisteren zaten de zomeraanbiedingsbrochures van WPG Uitgevers bij de post. Ik zit er aan tafel in te bladeren, Klein Ventje kijkt met een half oog mee. Plots wijst hij naar een prent en roept opgewonden: 'Ikke dat kiezen!'
Ik glimlach. Een nieuwe dichtbundel van André Sollie, met illustraties van hemzelf: geen slechte keuze, Klein Ventje. Mama kijkt er ook al reikhalzend naar uit.

Feestelijk, lekker, zomers en snel

Feestelijk, lekker, zomers en snel: zo'n gerecht leek me ideaal om de verjaardag van Mijn Liefste te vieren, op een dag dat we vooral veel buiten van het mooie weer wilden genieten en ik dus geen uren achter het fornuis wilde staan. Deze citrusvruchtenpasta met scampi's voldeed aan alle voorwaarden.

Nodig:
1 dl olijfolie
scheutje olijfolie met citroen
knoflook
gepelde scampi's
peper, zout
2 dl sinaasappelsap
koriander
citrusvruchtenpasta

Verwarm de olijfoli met knoflook.
Doe er een scheutje olijfolie met citroen bij.
Voeg wanneer de olie heet is, de gepelde scampi's toe en laat ze even op hoog vuur bakken.
Kruid met peper en zout.
Blus met ongeveer 2dl sinaasappelsap en laat de scampi's nog enkele minuten verder sudderen.
Voeg minstens 4 eetlepels gehakte koriander toe (meer kan naar eigen smaak).
Kook de citrusvruchtenpasta in beetgaar.
Schik de pasta en de scampi's op een bord. Lepel er de fruitige koriandersaus bovenop en versier met enkele blaadjes koriander.

Smakelijk!

Kleuternaïviteit

Groot Ventje is een Cars-fan.
In Cars figureren niet alleen raceauto's, takelwagens enz., neen ze hebben er ook een boom car, of zoals Groot Ventje het wat vriendelijker uitdrukt, een muziekautootje.
Laten wij nou ook een muziekautootje hebben.
Vanaf het ogenblik dat de eerste lentezon zich laat zien tot laat in oktober passeert het elke avond vier keer onze deur. Dat komt ervan als je aan een kruispunt woont.
De meesten van ons kennen het autootje onder een andere naam, maar voor Groot Ventje is het, geheel Carsgewijs, het 'muziekautootje'.
Vanwege het ontieglijk late uur van voorbijrijden laten we dat ook maar zo.
Meestal horen we het, maar enkele dagen geleden wilde hij het muziekautootje zien.
Het geluid kwam steeds dichterbij, en het toeval wou dat onze overburen het autootje al van ver gebaarden dat het moest stoppen.
Laat dit soort autootjes nou de eigenaardige eigenschap bezitten dat bij het afremmen ook de muziek stopt.
Het autootje draaide dus geluidloos het kruispunt op.
'O kijk!' riep Groot Ventje. 'Een ijskarretje! Maar wat blijft het muziekautootje nou?'

Verjaardagsweekend

Zomers weekend

To be continued

Groot Ventje wil tot één miljoen tellen.
Hij is daarstraks in de auto begonnen, heeft in de winkel verdergeteld en is nu 1224...

Het is goed je plaats te kennen

Gisteren, bij het naar huis rijden van school, zei Groot Ventje: 'Ik ben zo moe van een hele dag na te denken.'
Ik: 'Moeten jullie dan zoveel nadenken?'
Groot Ventje: 'Nee, dat moet niet, maar ik denk de hele dag na.'
Ik: 'En waaraan denk je dan?'
Groot Ventje: 'Aan alles.'
Ik: 'Wow, dat is wel veel. Heb je dan ook aan mij gedacht?'
Groot Ventje: 'Nee, mama, ik bedoel dat ik aan belangrijke dingen denk.'

Berdie toe joe

Zondag was het feest. Sindsdien loopt Klein Ventje hier de hele tijd 'In de lolieja' en 'Berdie toe joe' te zingen.

Dokter! Dokter!

Groot Ventje gloeit en voelt zich belabberd. Gelukkig was er snel een dokter ter plaatse.

Zomertijd

De zomertijd is geen uitvinding van een Mens Met Kinderen.
Mensen Met Kinderen laten niet zomaar een kostbaar uurtje slaap in het niets verdwijnen.
Mensen Met Kinderen denken er niet aan te raken aan het dag- en nachtritme van kinderen.
Mensen Met Kinderen zuchten eens diep als ze lezen dat het weer zover is.

Moeilijke keuze

Groot Ventje, ziek op de bank, en ik kijken naar het begin van de uitreiking van de Gouden Uil. Ik leg hem uit dat dat een prijs is voor het mooiste boek van het afgelopen jaar, en vraag hem of hij ook een lievelingsboek heeft. Neen dus: 'Ik raak daar altijd zo van in de war. De ene keer is dit mijn lievelingsboek en de andere keer dat. We hebben ook zoveel boeken.'

De jury van de Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs had het een pak makkelijker, ze had haar keuze drastisch beperkt. Maar met de uiteindelijke winnaar, Linus van Mieke Versyp, Sabien Clement en Pieter Gaudesaboos ben ik wel érg blij. Meer op Vertel eens.

[Wijvenweek] Onbegrijpelijk

Wat mannen niet begrijpen, vraagt de Wijvenweek zich vandaag af.
Wat Mijn Liefste niet begrijpt, bijvoorbeeld, is dat ik naar het afscheid van Hugo Claus wil kijken, terwijl ik bij voorbaat al weet dat ik daar verdrietig van word.

Vaar wel

De eenvoudige houten kist, met slechts één rode roos erop, in het midden van de scène, op een draagbaar van rode rozen, op een rood tapijt, en daarachter een grote foto van 'de Meester': in het weelderige decor van de Bourla is op een mooie, ingetogen en waardige manier afscheid genomen van Hugo Claus.

Ingetogen, maar emotioneel. 'Louter en alleen omdat de keuze van zijn levenseinde niet de hunne is, komen ze weer van onder de plaveien gekropen en spuien hun laffe gal. De eigen morele superioriteit celebreren boven het lichaam van een geliefde dode is geen heldendaad. Meneer de kardinaal: schaam je', zei Erwin Mortier. Maar vooral, Cees Nooteboom: 'Vaar wel, lieve vriend, en ik vraag je maar één ding: kom vooral veel spoken.'

Het laatste woord was aan Hugo Claus zelf, in een televisieopname waarin hij een sonnet voordraagt, zelfverzekerd als altijd. Na het gedicht kijkt hij wat onzeker, zoekend in het rond. Minutenlang kijkt hij weifelend de Bourla in. Een aangrijpend, ijzersterk beeld. Vaar wel.

Liefde en diplomatie

Klein Ventje zegt: 'Ikke papasjonge.'
Klein Ventje zegt: 'Ikke mamaskindje.'

[Wijvenweek] Het leven zoals het is, met kinderen

Nog eenmaal

Nog eenmaal om precies te zijn
zou ik een kind willen baren

het ritueel van de ogenblikken
in mij opslaan
als in een gouden kooi

het lichaam dat zich opent
om zwijgend dicht te gaan
in de trance
van het afgebakend moment.

Te weten dat ik
vrouw ben en niet zomaar
vermoeid van steeds weer
stappen over zebrapaden
met kinderen in donker
uniform en boekentassen
vol verzamelingen.

Straks de quiche lorraine
op tafel en schoenen poetsen
voor het vertrek
de brooddoos met het gebakje
het springtouw
voor de middagpauze.

Nog eenmaal wil ik
wakker worden
met het weke lijfje
aan mijn weke mond.

Het hart
op het hart.

(Jo Gisekin)

Neen, dit is géén aankondiging. Dit is herkenning, dit is het leven zoals het is, mét kinderen. Met het stappen over zebrapaden en de boekentassen en de knikkers en de pasta en de jassen en mutsen en de brooddoos vol boterhammen en een koek. En de vermoeidheid. En met het weemoedig terugdenken aan die eerste wonderlijke momenten en het wellicht altijd durende onbestemde verlangen en het weke gevoel bij het zien van een bolle buik of een pril minimensje.

[Wijvenweek] Biologische klok

Een kinderwens: ik had ze niet. Echt niet, zelfs geen greintje ervan. Het fenomeen was me volslagen vreemd.
Ik zag hoe ze binnendrong in de geesten en de lijven en de levens van vriendinnen, ik zag met stijgende verbazing hoe ze zich meester maakte van hun doen en denken, ik stond erbij en ik keek ernaar, maar voor mij hoefde het niet. Ik genoot van kinderen van familie en vrienden als ze in de buurt waren, ik genoot van mijn eigen leventje als ze weer uit de buurt waren. Een perfecte combinatie.
'Toen draaide de wind, er verschoot een ster, de maan was rond'*, ik sloot even de ogen en toen ik ze weer opendeed, was ze daar: een Kanjer van een Kinderwens. Ik werd week bij het zien van babykleertjes, werd overspoeld door een warme gloed bij het zien van een mama die haar kind tegen zich aandrukte, ja, ik voelde zelfs een steek van jaloezie bij het zoveelste kraambezoek. Ik, de notoire kinderwensloze, ik Wilde Een Kind. En ik had geluk: ik kreeg er twee.

* Imme Dros, Van een vrouw die een huisje bouwde in haar buik.

Kinderen

Groot Ventje: 'Jullie worden pas oma en opa als Klein Ventje of ik kindjes krijgen he?'
Ik: 'Ja.'
Groot Ventje: 'En als ik geen kindjes krijg?'
Ik: 'Waarom zou je geen kindjes krijgen?'
Groot Ventje: 'Er zijn al zoveel mensen op de wereld, en als die allemaal kindjes krijgen dan komen er toch veel te veel kindjes en dan is er geen plek genoeg voor al die kindjes en mensen.'

Feest!

Het feest met de oma's, opa's, ooms, tantes, neefjes en nichtjes staat er nog aan te komen, maar vanavond hebben we het alvast met ons viertjes feestelijk gemaakt. Een klein pakje, een ballon, mooie felicitatiekaarten, pannenkoekjes, chocolademelk, cake, kaarsjes en liedjes: Klein Ventje glunderde en glom. Zo eenvoudig kan geluk zijn.

Verlangen

Twee jaar geleden lag ik rond deze tijd op de operatietafel. Terwijl mijn buik met zorg werd dichtgemaakt, verlangde elk vezeltje in mijn lichaam naar het kleine wondertje dat ik net al heel even tegen me aan had gevoeld, maar dat snelsnel met Mijn Liefste van het koude operatiekwartier naar de warme kraamafdeling werd gebracht. Ik verlangde ernaar hem in mijn armen te nemen, ik verlangde ernaar hem te voelen, dicht tegen mij aan, bijna zo dicht als hij daarbinnen tegen me aan was geweest, ik verlangde ernaar hem te zien, hem aan te raken, hem te ruiken. Tranen liepen over mijn wangen. Tranen van verlangen, van emotie, van liefde.

Nu worden mijn ogen weer nat. Ik denk aan die allereerste momenten. Ik denk aan het moment dat mijn bed eindelijk de kamer werd binnengereden, hoe ik mijn armen uitstrekte, hoe Mijn Liefste Klein Ventje erin legde, hoe helemaal goed het voelde, hoe ik mijn neus in zijn haartjes drukte. Nog ruik ik de zoete, warme geur van mijn lieve kleine nieuwe minimensje.

En ik denk aan hoe het nu feest is bij de onthaalmoeder, hoe er nu gelachen en gezongen en gedanst wordt, en ik denk: gelukkige verjaardag, Klein Ventje. En ik verlang, o wat verlang ik naar het moment waarop hij straks de kamer zal komen binnengestormd. Ik verlang ernaar hem in mijn armen te nemen, dicht tegen mij aan, mijn neus in zijn haren te drukken en hem hem te zoenen en te knuffelen.

Over uilen en stuurlui

U herinnert het zich misschien nog: het ontstellend denigrerende juryrapport dat de shortlist voor de Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs vergezelde. In de Focus Knack van deze week doet juryvoorzitster Jelle Van Riet opnieuw haar verhaal - met een opmerkelijke uitsmijter.

Meer op Vertel eens.

Zelfkennis

Na vroeg op de ochtend tig keer 'Nee nee!' te hebben gehoord, zegt Mijn Liefste tegen Klein Ventje: 'Jij bent een eigenwijs konijn!'
Waarop Klein Ventje heel beslist antwoordt: 'Ikke nie konijn.'
'Wat ben jij dan wel?' vraag ik lachend.
Het antwoord gaat vergezeld van een stralende glimlach: 'Een kapoen!'

[Wijvenweek] Mannen in de dop

Rolpatroondoorbrekend, zo gingen we ze opvoeden, onze Ventjes.
Speelgoedfolders met roze en blauwe bladzijden: onzin! Geen onderscheid tussen jongens- en meisjesspeelgoed voor onze jongens. We kochten van alles wat.
We hebben dus ons best gedaan.
Maar de eerste testosterontekenen waren er snel.
Al heel vroeg manifesteerde zich bij Groot Ventje een mateloze fascinatie voor alles wat wielen heeft. Eerst dacht ik nog dat het de ronde vorm was van de wielen die het hem deed - in een of ander Gezinsbond-blaadje had ik gelezen dat baby's zich aangetrokken voelden tot ronde - want op een gezicht lijkende - vormen. Toegegeven, ook voor klokken had hij een grote voorliefde. Het klonk dus aannemelijk.
Maar de tekenen werden duidelijker.
Tweede woord: bus. Uitgesproken met een niet mis te verstaan uitroepteken erna.
Helemaal door het dolle heen bij het zien van een bus, of een auto, of een vrachtwagen.
Vervolgens deed Bob de Bouwer zijn intrede. Inclusief een heel leger werfvoertuigen.
Toen Klein Ventje zich onder mijn hart nestelde en we, bij wijze van voorbereiding, voor Groot Ventje een pop met toebehoren kochten, wist ik dat het pleit definitief beslecht was. De pop keurde hij nauwelijks een blik waardig, evenals het flesje en het pampertje die hem prenataal al enige zorg moesten bijbrengen voor dat nieuwe mensje. De bijbehorende buggy daarentegen was een schot in de roos. Vier wielen! Víér! Licht! Makkelijk wendbaar! Lees: perfect om mee door het huis te racen.

(Later zouden nog racewagens, raketten, dino's, ridders en piraten volgen. Evenals een als bij wonder bij het naar school gaan ontwikkelde afkeer van de kleuren roze en paars.)

(Later zou dit verhaal zich nog een keer herhalen, bij Klein Ventje, door zijn grote broer-voorbeeld als het ware voorbeschikt voor een leven tussen auto's, treinen en werfvoertuigen.)